Oorsprong van het japans meubel
De oudste sporen van het japans meubilair of "tansu" gaan terug tot de VIII eeuw, in't bijzonder de koffers en sierrekken van Chinese inspiratie, die toen slechts door het hof en de hogere standen gebruikt werden.

Slechts in de XVIII eeuw, midden in het Edo-tijdperk (1603-1868) zal het meubilair zich uitbreiden tot het volk, met nochtans één kenmerk eigen aan de japanse woning: lage ruimsten en eenvoud. Het meubel is eerst en vooral utilitair - nuttig om zaken in op te bergen, waardoor het zich onderscheidt van ons meubilair. Bij ons moeten meubels in de smaak vallen om de grote ruimten van onze intérieurs te sieren, in tegenstelling met de veel kleinere volumes van de japanse woningen.

't Is op het einde van de feodaliteit, met het democratisch wordend tijdperk van de Meiji (1868-1912) dat het japans meubilair zijn gouden jaren telt. Het afschaffen van de opperste macht van de samourai en een reglementering der belastingen laat het volk toe een fatsoenlijk leven te leiden. Gedaan met de angst zijn bezittingen te moeten aangeven. Het is dan dat meubels en voorwerpen te voorschijn komen. De grote meerderheid der voorwerpen die men vandaag op de antiek-markt vindt dateren uit die periode. De oudste stukken werden zelden door hun eigenaar bewaard; omdat ze vooral utilitair moesten zijn, werden ze zodra beschadigd, vervangen, als overal elders.